اين اشعار ، ميزان ظلم و ستمى را كه مردم در آن روزگاران سياه ديده بودند مجسم كرده است ، زيرا كه يك زندانى با بدترين انواع شكنجه و عذاب مواجه بود . ابن معتز ، در ادامهء توصيف اين حالات وحشتناك مىگويد : حتى إذا ملّ الحياة و ضجر * و قال : ليت المال جمعا فى سقر اعطاهم ما طلبوا فأطلقا * يستعمل المشى و يمشى العنقا « تا آنجا كه زندگى ناراحت‌كننده و ملال‌آور مىشد و مىگفت : كاش تمام ثروتم در آتش دوزخ مىسوخت ! ( سرانجام ) آنچه را كه آنها مىخواستند مىداد تا آزاد مىشد ، راه مىافتاد و بسرعت فرار مىكرد » ابن معتز ، در اين اشعار آنچه را از كتك ، مشت و سيلى كه يك زندانى مىخورد آورده و مىگويد : و أسرفوا فى لكمه و دفعه * و انطلقت اكفهم فى صفعه و لم يزل فى اضيق الحبوس * حتى رمى إليهم بالكيس [ 1 ] « در مشت زدن و هل دادن او كوتاهى نمىكردند و دستشان در سيلى زدن باز بود و همواره در سياهچالهاى زندان مىماندند تا آنجا كه ( بعضى را ) به داخل كيسه‌ها مىانداختند . » تيره روزى عمومى اكثريت قاطع از توده‌هاى مسلمان در طول روزگار خلافت عباسى دچار بيچارگى ، فقر و محروميت بودند ، شكوه‌هاى دانشمندان ، اديبان و انديشمندان از وضع بد زندگى اقتصاديشان بالا گرفت ، اكنون گوش به سخنان

--> [ 1 ] ديوان ابن معتز : ص 481 .